Zo. Het is eruit.
Als IT-leider doe ik niet meer alsof een perfect afgestemd strategisch vijfjarenplan de heilige graal is. Zeker niet wanneer de business alles — inclusief de spreekwoordelijke gootsteen — over teams uitstort die al verdrinken in technische schuld, initiatieven zonder voldoende budget en overvolle agenda’s.
Herkenbaar?
Dat zou zomaar kunnen. Want dit is de werkelijkheid in veel moderne organisaties: te veel te doen, te weinig mensen of geld om het te doen, en absurd optimistische deadlines. Alles heeft prioriteit één. Dus wat doen mensen? Ze zigzaggen. Vaak in chaos, zonder richting, op basis van de beste inschatting die ze op dat moment kunnen maken.
En nu komt de draai: misschien is dat geen fout. Misschien is dat juist de kracht.
Zigzaggen: een andere kijk op productiviteit
Harvard’s Dark Horse Project onderzocht mensen die uitzonderlijk presteren in het bedrijfsleven, de wetenschap en de kunst. Ze vonden geen starre tienjarenplannen. Ze vonden mensen die doelgerichte beslissingen voor de korte termijn namen, gebaseerd op wat hen op dat moment enthousiast maakte. Dat waren geen willekeurige stappen. Het waren kleine inzetten — experimenten — die samen na verloop van tijd serieuze vooruitgang opleverden.
Daar zet ik op in. Voluit.
Mijn confrontatie met de praktijk: de lawine van technische schuld
Bij veel bedrijven waar ik binnenkom, zie ik hetzelfde: een enorme achterstand aan onafgemaakte technologie, met ducttape aan elkaar geknoopte systemen en onrealistische roadmaps die die ongemakkelijke waarheid negeren. En dan zegt iemand: ‘Laten we ook nog deze vijf nieuwe projecten uitrollen.’
Dat is alsof je een huis probeert te verbouwen terwijl je er tegelijkertijd een tweede op bouwt… bovenop… tijdens een onweersbui.
Dit heb ik ervan geleerd: laat je niet verlammen door het gewicht van alles tegelijk, maar kies de beste volgende stap. Probeer het. Leer. Ga verder. Zig. En dan zag.
Daar komt het experimentenboek
Een idee dat me is bijgebleven, komt van David Epstein, de auteur van Range. Hij raadt aan om je experimenten bij te houden: kleine, doelgerichte acties waarmee je je weg vindt door complexiteit.
Het werkt zo:
- Schrijf op wat je wilt proberen.
- Voorspel wat je ervan zult leren.
- Kijk terug en stuur bij.
Ik ben dit in mijn werk gaan toepassen. Het snijdt door de ruis heen. Je stopt met vragen: ‘Wat is het vijfjarenplan?’ En begint met vragen: ‘Wat is het volgende nuttige experiment?’
De echte problemen waar we niet over praten
Zullen we wat onzin benoemen?
- Mensen krijgen een schuldgevoel aangepraat omdat ze niet leveren, terwijl ze 50% van hun week doorbrengen in vergaderingen die een e-mail hadden moeten zijn.
- Niemand heeft tijd om dashboards te bouwen, omdat iedereen te druk is met handmatig rapportages samenstellen.
- We houden voortgangsoverleggen over voortgangsoverleggen, waarin tien mensen stil zitten omdat — verrassing — er sinds vorige week niets is veranderd.
Dit is geen productiviteit. Het is theater.
We proberen bedrijfsdoelen te halen terwijl we onze eigen schoenveters aan elkaar knopen.
De oproep: minder praten, meer mogelijk maken
Wil je resultaat?
- Vervang handmatige rapportages door realtime dashboards.
- Schrap terugkerende vergaderingen die niets opleveren.
- Geef mensen de ruimte om kleine, slimme experimenten uit te voeren.
- Geef teams de autonomie om dingen af te maken, niet alleen om eraan te beginnen.
De waarheid is: wil je innovatie, tempo en echte resultaten, dan moet je daar ruimte voor maken. Ruimte om na te denken. Ruimte om te proberen. Ruimte om te zigzaggen.
Dus als je de volgende keer het gewicht van alles voelt, sta dan even stil. Vraag jezelf af:
Wat is het beste volgende experiment?
En laat me daarna even met rust, zodat ik het kan afmaken.
Dit artikel van Thierry M. Vos is vertaald uit het Engels. Het origineel verscheen op LinkedIn. Bekijk alle artikelen.